บทที่ 45 26 ผิดใช่ไหม

ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมาฉันก็ยกมือปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้า แสยะยิ้มให้ตัวเองกับความรู้สึกในตอนนี้

หลายชั่วโมงก่อนเขาลงไปส่งหมูน้อย ฉันนั่งรอที่ห้องหวังว่าเขาจะกลับมา แต่มันนานเกินฉันจึงลงไปดูและพบว่ารถของพี่กองปราบไม่อยู่แล้ว เดินมาถามยามที่รักษาความปลอดภัย เขาก็บอกว่าออกไปไล่เลี่ยกับรถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ